Tek hece ‘aşk’....
Gördüğüm rüya gibi, uyansam sanki kaybolacak, korkuyorum dokunmaya teni solacak...
Gel desem gelir mi uzaklardan, ya bir selam göndersem alır mı ellerden... Bir demet çiçek göndersem üzerine tek hece ‘aşk’ desem... anlar mı dilimden... sever mi yürekten.
Üşütür bazen heceler de insanı yaktığı gibi gecelerin ayazında... düşerim dikenli teller üzerine, avuçlarım kanar tuttuğum kalemlerden, içim acır kağıtlara döktüğüm kelimelerden... bir türlü söylenmez işte aşk diye.
AŞK... ne doldursam ki içine... o büyük sonsuz sevgimi mi, dokunsam kaybolacak olan aşk denilen tek hece mi...
Korkuyorum işte aşka inanmaya, inanırsam sanki dağlar yerle bir olacak, güneş batacak, yıldızlar kayacak, göğümde yıldız kalmayacak.... inanırsam eğer... rüya bu uyanacağım birazdan... biri kalk diyecek hadi uyan, gözlerimi açacağım öylesine şaşkın kalacağım doğan günün vurduğu odamda... ben buzlar içinde yanacağım... ne kadar gerçekti bu rüya diye ellerimin titrek haline bakacağım...
Aşk... gördüğüm rüya gibi, uyansam sanki kaybolacak... hiç uyanmadan yaşayabilir mi insan...
Nevim Karahan