Hacet yok, hatırlatmasına seni hatıraların,

Bir dakika bile çıkmıyorsun aklımdan

Koşar gibi yürüyüşün karanlıkta bir ışık gibi aydınlık gülüşün...

Hacet yok hatırlatmasına seni hatıraların,

Uzak uzak yıldızlarla çevrilmiş kainatın karanlık boşluklarında akıp giderken zaman

Adımla nasıl berabersem öylece beraberiz seninle

Her saat seninle her dakika seninle her saniye...

Gönlümüz mutluluğa inanmış olmanın gururuyla

Rahat koltuğumuzun altında birer dinamit gibi kellemiz

Ve sonra her zaman her ölümlüye aynı şartlar altında

Kısmet olmayan gerçekleri görmenin aydınlığı alınlarımızda

Hacet yok hatırlatmasına seni hatıraların,

Sen bana kalbim kadar elim kadar yakınsın...

İçimden kopup gelen bir korkuydu sana aşık olmak

Dalgalarına kapılıp sürüklenmek bir sal gibi ufka doğru

Bu yüzden gecelere gizlerdim gözlerinin eşsiz ışıltısını

Geceleri dizelere dizerdim sonra...



Bütün bir gün seni seyredebilirdim

Gözlerin gözlerimde yankılanırdı

Gözlerim sessiz çığlıklarla gözbebeklerine koşardı

Kaybolurdum...

Herdefasında sessizce çıkarırdın beni

Acının derinleştiği dipsiz kuyulardan...



Gökyüzünden bir parçaydın sen

En güzel maviden kesip almıştım seni

Ogünden beri sonsuzmuş gibi meydan okuyup her kıyamete

Dilek yerine seni tutmuştum yıldız geçişlerinde



Uzaklardan nehirlerden bir şarkı mırıldanıyor yanlızlık

Soguk gecelerden biri soğuk ve sensizlik dolu

Gözlerin, ellerin yok yanımda

Sensiz ölüm gibiyim...



İçimde öldüğün günden beri geceler uzun geceler sonsuz düşler

Gecelerden biri bir son daha istiyor Tanrılar uzaklardan

Bir son daha

Kurban aranıyor sonsuzluğa...

Gökyüzünden bir yıldız kayıyor

Dere kenarındaki taşlar parıldıyor

Ve her gece bir yıldız

Bir ayrılık

Bir yıldız

Bir ayrılık

Kaçamadım sensizliğimden, bu son dansın olsun bensiz

VE

Bu son şiirim olsuz sensiz...